Uit de oude doos

Een artikel dat ik schreef voor Advent. Of eigenlijk: een artikel dat ik wilde schrijven en waar Advent zich voor leende. Alweer meer dan een jaar geleden verschenen. Het voelt alleen niet zo lang geleden, want het experiment duurde het grootste deel van een jaar. Het meeste doe ik nog (woehoe). Maar zoals ik toen ook al zei: gemak dient de mens.

Citaat

Het verhaal achter de tegeltjes

In 2011 was ik een paar dagen in Dublin; omdat ik er een redelijke low-budgetreis van wilde maken, ging ik veel aan de wandel. Zo wandelde ik St. Patrick’s Cathedral omdat je daar gewoon even heen moet gaan als je in Dublin bent. Daar leerde ik dat niets in de kathedraal helemaal perfect is. ‘Want,’ vertelde onze gids, ‘alleen God is perfect.’ Vervolgens vertelde ze dat er bijvoorbeeld één tegeltje verkeerd lag in de grote tegelvloer. We mochten ernaar zoeken natuurlijk, maar in haar tijd had nog niemand had het ooit gevonden. Lees verder >

Enkelbijter

Sinds kort zit er een hondje op het terrein. Ik denk dat een buurman op hem let terwijl de baasjes op vakantie zijn. Ik ben een beetje bang van honden die ik niet ken; ik vertrouw die scherpe tanden niet. Van een kennis leerde ik ooit dat je dan het beste je handen onder je oksels kunt doen, zodat je in elk geval niet in je handen wordt gebeten omdat je nerveus doet. Lees verder >

Niet doorvertellen

Het regende niet, de kraan stond uit en de waterkoker was leeg. Toch hoorde ik water lopen in de woonkamer. Elke keer als ik binnenkwam. Drup, drup, drup. Ik trok de koelkast open, maar daar gebeurde ook niet veel. Toch bleek dat de boosdoener te zijn, maar het water werd via de achterkant weggeleid in een soort bakje, dat inmiddels overstroomde. Lees verder >

Bergschoenen

Ik heb jarenlang op verkeerde bergschoenen gelopen. En met verkeerd bedoel ik anderhalve maat te groot. Met jarenlang bedoel ik meer dan 10 jaar. Ik droeg ze niet zo heel graag, want ik kreeg er altijd blaren in. Kun je je voorstellen dat ik er wel een kilometer of 80 op heb gelopen in een week? Lees verder >

Een bos poepen

Ik besloot laatst een keer de toerist uit te hangen en ging naar de Grotten van Hato. Daar was ik nog niet eerder geweest, en alleen maar foto’s maken van schildpadden, palmbomen en stranden, tja … dat vind ik ook zo wat. Nu blijkt dat de grot een ‘commerciële grot’ is en dat we om de ‘rechten te beschermen’ geen foto’s mochten maken, behalve in één kamer. En eerlijk gezegd doet mijn camera het niet zo heel goed bij weinig licht (dus woon ik op een prima locatie voor mijn camera).  Continue reading