Filerijden: een nutteloze maar onvermijdelijke exercitie

Een aantal van mijn collega’s stond laatst superlang in de file naar Den Haag. Ze vonden het verschrikkelijk. Ik ben het helemaal met ze eens, er is niks dat filerijden tot een feest maakt. Weet je ook eens hoe mijn donderdag voelt, dacht ik stiekem.

Eigenlijk vind ik autorijden al geen feest en in de file rijden is gewoon nog drie keer zo erg. En saai. Je uitzicht is een rode zee van remlichten. Heel soms zit er een verveelde forens achter je die zijn neus leeg baggert; dat vind ik dan wel weer grappig. Vooral als het een bestuurder van een dikke leasebak is.

autorijdenGewetenswroeging, dat krijg ik van die files. Ik denk minstens één keer per rit aan het milieu. En als ik in de file sta, doet het serieus een beetje pijn. Ál die mensen die over de snelweg naar huis kruipen! Waarom hebben we eigenlijk met zijn allen besloten dat dit acceptabel is? Niemand vindt files leuk, denk ik.

Waarom ga ik zelf eigenlijk in die file staan? Omdat ik naar huis wil. Na een dag hard werken, is het tenslotte fijn thuiskomen. En ik ben liever om zeven uur thuis dan om half acht. En helemáál liever om half zeven dan om acht uur. Je snapt het: ik ruik de stal, net als al die andere forenzen, en samen kruipen we naar onze stalletjes.

Liever op de fietsKun je iets doen tegen fileleed? De beste optie lijkt me werk bij huis zoeken. Of een huis bij je werk, dat is ook goed. Maar er ís niet altijd werk bij huis, en niet altijd een huis bij werk. Crisis, hè? En als je al een huis hebt, wissel je dat niet altijd even makkelijk in voor iets anders. Ook crisis. Dit geldt in ieder geval voor mij: werk komt niet bij mij thuis en thuis verhuist ook niet naar mijn werk. Gelukkig mag ik wel ná de file richting werk tuffen en kan ik ook wat thuis werken, maar verder zit ik vast aan kantoortijden. ’s Avonds ben ik bijna altijd de Sjaak.

Gewetenswroeging, dat krijg ik van die files

Goed, geen oplossing dus. Ik zou echt graag naar mijn werk fietsen, maar 80 kilometer heen en net zoveel kilometers terug blijkt iets te ver voor mijn benen. Gelukkig heb ik inmiddels een soort pleister gevonden voor het fileleed: het luisterboek. Ik heb natuurlijk wel eisen aan dat luisterboek. Nummer één: het moet leuk zijn. Nummer twee: het moet een boek zijn dat ik al eerder heb gelezen. Multitasking is namelijk niet helemaal mijn ding. Als het moet, wil ik me graag op het verkeer kunnen concentreren en het niet erg vinden om een beetje boek te moeten missen. Je kunt dus nog gerust de weg op als ik over de snelweg zwerf.

Harry Potter JapansIk heb heel wat donderdagavonden kruipend richting huis naar Game of Thrones geluisterd. En dat was fijn. Nu is Harry Potter and the Chamber of Secrets aan de beurt. Beter gezegd: ハリー・ポッターと秘密の部屋. Want zó wil ik wel multitasken. Een beetje Harry Potter luisteren en ook nog mijn Japans opfrissen: ideaal. Tussen alle strijd en drama in het luisterboek vergeet je een heel klein beetje dat je nog lang niet thuis bent, dat je liever op fiets- of treinafstand werkt en dat andere weggebruikers altijd irritant zijn.

Heb jij een trucje om fileleed te verzachten of hoef je (bijna) nooit in de file te staan? Wat is belangrijker? Leuk werk of een korte en milieuvriendelijke reistijd?

One thought on “Filerijden: een nutteloze maar onvermijdelijke exercitie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *