Hoe je afscheid neemt van een bloemetjeslaken

Ik heb weggooieritus. Niets dat van mij is, ontsnapt aan mijn opruimwoede. Nou ja, bijna niets. Een dekbedovertrek dat ik op mijn achttiende kreeg toen ik het huis uitging, was lange tijd veilig. Het is niet heel bijzonder, maar ik gebruik het al twaalf jaar. Oké, en stiekem vind ik het nog steeds mooi. Het is maar gewoon een HEMA-dingetje, erg roze, met een kersenbloesemprintje.

bloemetjeslaken HEMAHelaas. Het moet sneuvelen, want laatst heb ik passende dekbedovertrekken voor dr. I en mijzelf gekocht. We slapen namelijk onder een combinatie van een tweepersoons en twee eenpersoonsdekbedden. Zo weet je zeker dat je nooit zonder lakens komt te liggen en is het tóch nog gezellig. En lekker warm. Maar ja, ik kan erg slecht tegen een half roze en een half blauw bed. Dus: dag knalroze, dag kersenbloesem. Het doet even pijn, maar is het uiteindelijk echt zo erg?

Ik heb emotionele waarde aan een laken gegeven, dat maakt het lastig doorgeven. Die bloemetjes staan voor zelfstandigheid. Ik ging samen met mijn moeder Maastricht in en koos dat laken uit. Eerlijk is eerlijk: is was ook echt enthousiast over het printje. Toen het meisje bij de kassa vroeg of ik er een ‘tuutje’ bij wilde, begreep ik niet wat ze bedoelde. Ze rolde met haar ogen en propte mijn nieuwe dekbedovertrek in een plastic tasje. Ik nam het tasje in ontvangst, wist voortaan wat een tuutje is en sindsdien woon ik op mezelf.

Die bloemetjes staan voor zelfstandigheid. En ik vind ze nog steeds mooi

Sommige voorwerpen krijgen nu eenmaal een emotionele lading. Mijn broer(tje) Jaap lijkt daar weinig last van te hebben. Hij leeft zo minimalistisch dat al zijn bezittingen in een busje passen, en dan hoeft hij niet eens te proppen. Ik vind dat best gaaf. Wonen in ‘een oude rukbus’ met schoorsteen is niet alleen een beetje apart, je maakt ook nog eens allemaal spannende dingen mee. Ik heb in elk geval nog nooit ontbijt op bed gehad omdat mijn bed voor het huis van vrienden stond geparkeerd.

avontuurlijk-wandelenHet is niet voor iedereen, alles zomaar wegdoen. Deze week kreeg ik iets nieuws waar ik niet makkelijk afstand van zal doen. Avontuurlijk wandelen, geschreven door mijn leidinggevende, Tom de Bruin. Iets waarvan je de vorming van dichtbij meemaakt, heeft automatisch meerwaarde denk ik. Bovendien heb ik zelf ook behoorlijk wat aan punten, komma’s en hoofdletters geklust. Het is ontzettend spannend om een boek te zien groeien, om het zó te redigeren dat het mooi is om te lezen en ervoor te zorgen dat de auteur zijn stem behoudt. Makkelijk is het echt niet, maar ik kan het je van harte aanbevelen. Of toch maar niet, want ik wil zelf graag vaker boeken redigeren.

Misschien is het daarom nu wel het moment of afscheid te nemen van mijn dekbedovertrek. Ik krijg iets nieuws dat lange tijd veilig zal zijn van mijn weggooieritus. In plaats van roze bloemetjes die voor zelfstandigheid staan, krijg ik een stukje boom waar ik heel veel liefde voor taal in heb gestopt. Het neemt nog eens minder plaats in beslag ook. Appeltje eitje, toch?

Het gaat geheel tegen mijn principes in, maar ik overweeg nog steeds om de HEMA een mailtje te sturen. Misschien hebben ze per ongeluk nog zo’n eenzaam dekbedovertrek liggen en kan ik mijn slaapkamer ook de komende twaalf jaar opfleuren met roze kersenbloesem.

 

Voor wie meer wil weten over Avontuurlijk wandelen: het is toevallig een heel leuk boek! Het eerste hoofdstuk kun je hier lezen.

 

2 thoughts on “Hoe je afscheid neemt van een bloemetjeslaken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *