Een gezegend mens

‘Meneer, u bent een gezegend mens.’ Dat zei de pianostemmer ooit tegen mijn vader toen die vroeg of het nou echt zo nodig was geweest om de piano te stemmen. Ik klaagde al weken dat ik niet meer kon horen of ik nu zo beroerd speelde of dat het aan de piano lag.

nelske verbaas blogIk had laatst ook zo’n gezegend mens in huis. Niet voor mijn piano, want die is, helaas, digitaal. Nee, voor de gasleidingen. Of we de meterkast een dag wilde leeghalen, zodat de gasleidingmensen erbij konden. Dat wilden we wel. Dat vonden we zelfs heel prima, want poreuze gasleidingen is natuurlijk geen goed idee.

‘Zal ik nog even uitleggen wat we gaan doen?’ vroeg de gasleidingmeneer met te veel knipogen en glimlachjes. Ik stond op het punt om de deur uit te stappen. Vooruit, dacht ik, leg dat maar eens even uit. Er volgde een verhaaltje waarvan bij mij alleen binnenkwam: ‘we gaan in de vloer boren’ ‘nieuw vloertje storten’ en vooral ‘het zal wel een beetje stof geven’. ‘Dat overleven we wel’, zei ik monter, en stapte de auto in.

‘Het zal wel een beetje stof geven’

Maar ondertussen vroeg ik me af hoe in de vloer boren slechts een beetje stof zou kunnen geven. Eigenlijk begon ik ‘m best een beetje te knijpen. De vaat stond nog gewoon te drogen op het rek. Moest ik die straks opnieuw gaan doen? Al het fruit in de fruitschaal afspoelen? En als ik had geweten dat ze gingen boren, had ik onze schoenen echt wel even ergens anders neer gezet. Ik probeerde mezelf te kalmeren met de gedachte dat het maar om een klein beetje stof ging. Lokaal, alleen bij de meterkast. Verder nergens last van.

Nou, niet dus. De gasleidingmeneer bleek een enorm gezegend mens. Toen ik ’s avonds thuiskwam, was de trap, die normaal donkerbruin is, grijs. Het gruis knisperde toen ik naar binnen stapte. En de vaat … tja. Die kon dus inderdaad opnieuw. Ik stelde me voor hoe zíjn huis eruit zag. De gasleidingmeneer, dacht ik even jaloers, moest het ontzettend makkelijk hebben in het huishouden. Zoveel stof verzamel je nog niet in maanden.

De gasleiding meneer bleek een enorm gezegend mens

En als je die hopen stof classificeert als een beetje, wat zou veel dan wel niet zijn? Ik stelde me een huis voor dat permanent bedekt was in een laagje grijswitte poeder. Met strepen waar mensen liepen. En vingervegen op de kastjes van waar ze altijd open en dicht werden gedaan. Deze meneer moest natuurlijk altijd zijn zondagse schoenen eerst even  uitkloppen voor hij ze aandeed. Dan dwarrelden er enorme stofpluizen uit. Misschien een spinnetje. Maar dat alles zou hem niets kunnen schelen.

nelske verbaas blog Mijn jaloezie verdween. Nee, ik ben toch liever niet zo gezegend. Dan maar iets meer moeite voor een stofvrij huis. Ik telde tot tien en pakte ik de stofzuiger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *