Armleuning delen

De lichten gingen uit en bijna iedereen had de raampjes dicht. De geur van de maaltijd hing nog in de cabine, maar het bleek tijd om te slapen. Eigenlijk was ik ook best wel moe, dus ik schoof wat in mijn stoel om de meest comfortabele positie te vinden.

Rechts van me zat een mevrouw die de armleuning helemaal nodig had, omdat ze anders niet op de stoel paste. Links van me zat niemand, want ik zat aan het raam. Lange afstandsvluchten in je eentje zijn altijd een uitdaging. Waar kun je nog zitten en naast wie zul je zitten?

Als je buurman of -vrouw iets te laat is, houd je net iets te lang de hoop dat het stoeltje naast je leeg blijft. Maakt niets uit of je online gezien hebt dat die stoel bezet was. Mijn buurvrouw op deze vlucht was een stuk later dan ik. Natuurlijk had ik iedereen al geappt ‘Het lijkt te mooi om waar te zijn’, en dat bleek het dus ook.

Het kan me niet schelen hoe harig, huiselijk of leuk hun sokken zijn

Het had een stuk slechter gekund. Ik zat ooit op een vlucht vanaf Kuala Lumpur naast een gezette meneer die alleen maar alcoholische drankjes wilde hebben. Hij had zich ook ingedronken, dat rook ik meteen toen hij naast me plofte. Ik weet nog dat ik dr. I aanstootte toen de man een frisdrank bestelde, maar ook daar ging nog een flesje alcohol bij.

Op een andere vlucht zat een gezellige, maar lichtelijk nerveuze mevrouw die ook in haar eentje vloog. Ik denk dat ik zes uur lang geen woord gelezen heb (en de passagiers om ons heen ook niet). Wel kende ik bij het landen haar hele levensverhaal.

De mevrouw waar ik nu naast zat, bezette misschien de hele armleuning, maar ze zei in elk geval niets. Dat dacht ze misschien ook wel van mij. Zoiets als: dat mens draait de hele tijd in haar stoel en probeert toch steeds een stukje armleuning te pakken, maar verder zegt ze in elk geval niets.
Slapen dan maar. Ik plantte mijn arm wat verder naar achter op de andere leuning, die wel helemaal van mij was. Ik voelde iets geks een stukje wegschieten en toen ik keek, zag ik een grijs met roze huissok nog een klein stukje verder naar achteren gaan.

Mijn mond open doen was niet nodig. Ik keek half naar achteren en plantte mijn arm weer op de De sok trok zich terug. Ik deel mijn armleuning niet met de voeten van een vreemde. Kan me niet schelen hoe harig, huiselijk of leuk hun sokken zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *