Bergschoenen

Ik heb jarenlang op verkeerde bergschoenen gelopen. En met verkeerd bedoel ik anderhalve maat te groot. Met jarenlang bedoel ik meer dan 10 jaar. Ik droeg ze niet zo heel graag, want ik kreeg er altijd blaren in. Kun je je voorstellen dat ik er wel een kilometer of 80 op heb gelopen in een week?

Maar vorig jaar gingen we naar IJsland en ik verwachtte dat daar toch wel gewandeld zou worden. De prijs was altijd het grootste obstakel, maar aangezien ik inkomen had, had ik geen excuus meer. Dus ik kocht bergschoenen. Misschien wel de beste aankoop van 2016, want gewandeld werd er. En daarna ook, regelmatig. De man in de winkel waarschuwde dat ik ze minstens één keer per jaar aan moest doen om ze goed te houden. Dat lukt makkelijk.

Op Curaçao is mijn wandelfrequentie een beetje teruggezakt. Heeft iets te maken met de hitte, het niet kennen van de wandelroutes en dat dr. I het niet zo’n jofel idee dat ik in mijn eentje de mondi (wildernis) in wil.

Ik moest om de haverklap stoppen om foto’s te maken

Maar zondag gingen we naar Playa PortoMari, waar er drie routes starten vanaf de parkeerplaats. Nu vond ik er maar één, eerlijk gezegd. En het startpunt heeft een half opgevreten bordje, wat ook niet erg veel vertrouwen gaf. Maar hoe erg kon het zijn? Ik had mijn bergschoenen aan en volgde het pad.

Het was een korte wandeling, maar daar had ik ook op gerekend. Warm was het ook –maar ook daar had ik op gerekend. Ik deed er ietsjes langer over dan het half uur dat ervoor stond, want ik moest om de haverklap stoppen om foto’s te maken, liep misschien een beetje verkeerd (er was geen bewegwijzering) en vond het geweldig.

Weinig zo fijn als een duik in zee nadat je plakkerig en stoffig terugkomt van een wandeling. En weinig zo fijn als bergschoenen. Weet je wat ook heerlijk is? Als je ze na een lange wandeling uitrekt en je blote voeten op de ondergrond zet. Net of je ineens meer voelt; het zand, het gras, de houten vloer of tegels, alsof je op kussentjes loopt. Zó veel beter dan na 20 kilometer je schoenen uitdoen en de grootste blaren die je ooit hebt gehad op je hielen ontdekken. Waarom de groep waarmee je bent ruzie krijgt over hoe om te gaan met die blaren (waargebeurd verhaal).

Ik wist dat ik het wandelen miste, maar niet hoe erg. Toch maar een wandelmaatje vinden. Of een groepje, want, vindt dr. I: ‘Dat is veel veiliger.’

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *