Enkelbijter

Er is een hond op het terrein. Ik denk dat een buurman op hem let terwijl de baasjes op vakantie zijn. Ik ben een beetje bang van honden die ik niet ken; ik vertrouw die scherpe tanden niet. Van een kennis leerde ik ooit dat je dan het beste je handen onder je oksels kunt doen, zodat je in elk geval niet in je handen wordt gebeten omdat je nerveus doet.

Dat is bij deze hond niet nodig, want die komt echt niet bij mijn handen als ik rechtop sta. We hebben het over een toy poodle. Geen idee of het een jong of oud dier is, dat zie je niet zo goed bij deze beestjes. Schattig hoor, en speels, maar ook erg vervelend.

En het wás ongemakkelijk

Toen ik laatst de auto in wilde stappen, kwam de toy poodle op me afgestoven. Kwispelend. Hartstikke leuk, maar ik rij het liefst het terrein af zonder dat er een miniatuurhond om de auto dartelt. En verantwoordelijk zijn voor een weggelopen hond omdat ik het hek heb opengemaakt, dat wilde ik eigenlijk ook niet.

Naar de buurman dan maar. Al struikelend, want ondertussen was de hond ervan overtuigd dat we gingen spelen. Ik wist tot de voordeur van de buurman te komen zonder op de hond te gaan staan, die tussen mijn benen doorsprong. Bij mijn handen komt hij niet, maar mijn enkels en voeten waren dus niet veilig voor zijn tanden. Dolletjes.

Nu vond ik het wel een beetje ongemakkelijk om te moeten aankloppen. Maar toen de buurman naar de deur liep, bleek dat hij net onder de douche vandaan kwam en niets dan een handdoek om zijn middel droeg. En hij vond het duidelijk ook ongemakkelijk.

En het wás ongemakkelijk. Het hondje werd snel naar binnen geroepen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *