Moraalridder

Ik doe het liefst zo min mogelijk aan plastic, want ik vind het een vervelend product. Het breekt niet af, of in zulke kleine stukjes dat het weer terugkomt op mijn bordje (in het visje dat ik eet). Dat is niet oké, toch?

Op Curaçao is het echt heel veel lastiger, moet ik zeggen. Alles gaat in één bak (ieks) en bij de buurtsuper krijgen ze zowat een hartverzakking als ik een eigen tas meeneem. Het wordt beter hoor, echt waar. Zo kondigde een van de grote toeristische attracties al aan over te stappen op papieren tassen. En, eerlijk is eerlijk, niet al het afval dat je aan het strand vindt, komt ook van hier. Toch is elk rietje dat in zee verdwijnt er één te veel. En zullen we het maar niet hebben over vislijn (en vishaakjes)?

Oh ja, dat is beter voor je glazuur

Van de zomer tikte broerlief me op de vingers. ‘Je kunt wel zo’n moraalridder zijn, maar je laat je ook lekker ophalen van Schiphol. Met de auto.’

En dat was ook zo. Over die langeafstandsvlucht kon hij niet zoveel zeggen (ik kwam voor zijn bruiloft), maar hij had gelijk over de auto. Ik had helemaal geen zin om mijn grote koffer de trein in te slepen.

Ik heb grootse plannen voor het tweede kwartaal van 2018. Dan zet ik weer en stapje richting minder plastic. Maar ik zal er niet over zeuren. Als ik dan een keer een rietje bij mijn frisdrank krijg, zeg ik ‘Oh ja, dat is beter voor je glazuur.’ Ik beloof dat ik niet met mijn ogen zal rollen, zodat je niet hoeft te denken: ‘Zeur niet zo, moraalridder!’ Maar als je bij me thuis komt, zet ik je drankje wel op zo’n kekke coaster, want gerecycled is wel oké.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *