Keuzestress

Een paar jaar geleden telde ik in een moment van keuzestress alle soorten mayonaise bij de supermarkt om de hoek. Het waren er 54. Veel te veel toch? Dus pakte ik een studentenklassieker. Zaanse mayonaise, want dat smaakt prima.

Een muur vol

Deze week was ik bij een grote elektronicazaak voor oordopjes. Niet van die dopjes om geluid mee buiten te houden, maar om muziek naar te luisteren. Van tevoren had ik online gekeken naar wat er was. Even oriënteren, op prijsklasse, model, reviews, winkelvoorraad –zo doe je dat als je niet van winkelen houdt.

Keuzestress

Toen ik na een aangenaam afleidende zwerftocht (hee wat gaaf, fototoestellen!) de verstopplaats van de oordopjes vond, vond ik mijn online keuze niet. Verwonderlijk? Volgens mij niet, want ik stond voor een muur vol oordopjes. De prijzen lagen tussen €10 en €150(!) euro.

Keuzestress wordt veroorzaakt door overvloed. Een overvloed aan informatie die je moet overwegen voor je een keuze kunt maken (overspoeld door informatie, zegt Wikipedia). In dit geval dus een overvloed van oordopjes.

Overal

Je hebt in bijna alles keuze; en veel ook. Het is een beetje wat Theo Maassen zegt in Functioneel Naakt. Vroeger kon je bij chips kiezen tussen ‘paprika’ en ‘gewoon’. Dat is allang niet meer zo. Niet met chips, niet met oordopjes, tandpasta, deodorant of mayonaise. Bijna alles vereist een keuze. De beslissing tussen bluetooth of snoertje is goed te doen. Maar ook als je daarna filtert op budget blijf je nog met een berg aan keuzes over.

Ik ben niet gek

Te veel keuzemogelijkheid leidt tot verlamming; zo werkt dat nu eenmaal bij mij. Dus ging ik na vijf minuten staren naar huis. Waarom wilde ik überhaupt kleine oordopjes die makkelijk in de tas passen? Ik wacht wel tot mijn grote koptelefoon het ook begeeft. Ik ben toch niet gek.