Cafeïnevrije flauwekul

Een paar jaar geleden vertelde een vriend me dat hij zijn koffie cafeïnevrij dronk, omdat hij anders stress kreeg. Aan de ene kant leek me dat flauwekul, aan de andere kant: placebo-effect is ook effect. Nu merkte ik laatst dat ik zelf ook meer stress had dan ik wilde. Daar was natuurlijk best een aanwijsbare reden voor, maar het leek me een goed moment om de decafé hypothese geheel onwetenschappelijk te testen.

Cafeïnevrij

Eigenlijk ben ik niet zo’n koffiedrinker. Maar ik paste op de vogels en het koffiezetapparaat van mijn ouders (hallo latte macchiato!) en kocht een bescheiden hoeveelheid cafeïnevrije bonen. En het leek te helpen. Weg was het fragmentarische denken en de druk op mijn hoofd. Stukje bij beetje wist ik mijn kaken een beetje ontspannen te houden. Prima, dacht ik. En wat kan mij het schelen als dit een placebo-effect is? Het is alsnog effectief.

Hoofdpijn

Omdat ik een naar mens ben, bedacht ik dat het grappig zou zijn om bij mijn ouders’ thuiskomst niets te vertellen over die cafeïnevrije koffiebonen. Maar twee dagen hoofdpijn tijdens weekendbezoek van Zus gaf me bij  Oeps. En ik maar denken dat ook hoofdpijn door het stoppen met cafeïne onzin was. Dus mijn ouders zijn netjes ingelicht voor hun eerste kop koffie op eigen bodem.

Een kan per dag

Achteraf hoorde ik van nog meer mensen die zich beter voelden toen ze met cafeïne minderden. Iemand beweerde zelfs dat hij vroeger een hele kan koffie per dag wegwerkte. Ik weet niet of hij hoofdpijn heeft gehad bij zijn cold turkey aanpak, maar de stress verdween gelijktijdig met de koffiekan.

Zelf dronk ik niet meer dan een kopje per dag, dat wil ik wel even duidelijk maken. Omdat ik de combinatie koffie en sojamelk zo lekker vind. En het schuim zo luxe. Dat is het ook met cafeïnevrije bonen.

Geen klachten

Mijn ouders bleven niet bij het cafeïnevrije spul toen het koffiezetapparaat alles verbruikt had. Maar ik heb ze ook niet horen klagen over hoofdpijn.