Aan iedereen die het zonde vindt …

Soms heb ik de indruk dat ik geen verjaardag kan bezoeken zonder minstens één keer te horen: ‘goh, wat zonde’. Dat zinnetje komt steeds weer terug, in verschillende varianten. ‘Vind je dat niet zonde?’, ‘Wat jammer zeg’, ‘Maar ben je niet bang dat je het verleert?’

Van 2002 tot 2006 studeerde ik Japans. Ik vond het leuk en ik was er goed in. Tot twee keer toe vertrok ik voor ongeveer een half jaar naar Japan. De eerste keer was fantastisch, de tweede keer kwam ik mezelf, relatief veel narigheid en wat teleurstellingen tegen. Uiteindelijk was dat niet erg: ik zag mezelf als een vaas die in duizend stukjes uiteen was gespat. Ik moest de puzzel opnieuw leggen, wat lang niet zo simpel is als het klinkt. Bij die puzzel hoorde ook een tweede studie (Engelse taal en literatuur).

Twee jaar na mijn afstuderen en direct na mijn propedeuse Engels kreeg ik een fulltime baan in een Japanse werkomgeving. Mijn tweede studie zette ik even in de wacht en ik stortte me in een nieuwe werkwereld en spaarde me suf om uiteindelijk verder te gaan met Engels. Nu werk ik met taal. Niet met de Japanse taal, en maar heel af en toe met dat Engels.

Investeren in jezelf is geen zonde, studie is nooit weggegooid geld

De ‘zonde’ waar mensen op verjaardagsfeestjes op doelen, gaat specifiek over het Japans. Engels is niet zo bijzonder denk ik. Of ik niet bang ben om het te verleren en dat het toch jammer is dat ik ‘mijn Japans’ niet meer gebruik. Ik vind het niet jammer. Bang ben ik ook niet sinds ik na zes jaar geen woord Frans te hebben gerept een telefoongesprek kon voeren met een campingreceptioniste. Ik bleek nog (zo goed als) feilloos uit te kunnen leggen dat het vliegtuig veel te laat was vertrokken en dat wij ons best deden op tijd te komen. Japans was leuk, Japans was interessant, ik vind Japans nog steeds een prachtige taal en privé wil ik heus wel eens een boek pakken, een film kijken of een muziekje luisteren. Maar zonde dat ik er niet mee werk?

Ik denk dat de achterliggende redenatie is dat er geld en tijd in die studie is gestoken, en die investering nu ‘kwijt’ is omdat ik ‘er niks mee doe’. Ik denk dat studie nooit weggegooid geld is. Ik denk dat investeren in jezelf geen zonde is. De keuze niet te werken in dat vakgebied is weloverwogen en doordacht.

Mijn studie Japans heeft me een uniek kijkje gegeven in een andere cultuur, me laten ervaren hoe het is om je echt een buitenlander te voelen. Ik heb er onder andere empathie, nieuwe inzichten en zelfkennis voor teruggekregen. Ik zie geen zonde.