Alle berichten van Nelske

Overcompenseren

‘Alleen rust kan ons redden’, zei de man van de opslag terwijl hij inderdaad heel kalmpjes mijn beschimmelde matras uit de opslagruimte probeerde te halen.

Wat een pech. Met de verhuizing naar Curaçao stapelden dozen met onze spullen netjes tot bijna aan het plafond in een opslagruimte van 10m2. ‘Ik weet het niet hoor, die wc tegenover de box’, zei dr. I toen we aan het inpakken waren. ‘Wat als het overstroomt?’ Maar we negeerden zijn onderbuikgevoel en stapelden verder. Het was niet de wc die overstroomde, maar een overstroming was er wel degelijk.

Boeken

Uiteraard zetten we de meest zware dozen onderop. Mijn boeken, zijn boeken. Dozen vol boeken. Daarnaast het (relatief) nieuwe matras, want dat was zo fijn en kon echt nog niet weg. Bovendien, je moet toch ergens op slapen als je na twee jaar terugkomt?

Dat matras heeft denk ik flink wat water weggehouden van ons leesvoer. De boeken zijn niet allemaal verwoest, wil ik maar zeggen. Ik ben er wel achter gekomen dat bijbels niet zijn gemaakt om vocht te weerstaan. Niets was zo beschimmeld als de bijbels die ‘veilig’ in de opslag lagen.

Schimmelfestijn

Toch wel geluk dat ik in de buurt was om de boel te bekijken. Hadden we veel langer gewacht, dan was het een groot schimmelfestijn geweest bij terugkomst. Hadden de mensen van de opslag geen mailtje verstuurd dat eruit zag als een phishing-poging, waren we er sneller bij geweest en had het waarschijnlijk een stuk minder gestonken allemaal.

Grapjes

Zijn Suske en Wiske’s liggen nu te drogen; ik probeer mijn geïllustreerde Harry Potter and the Philosopher’s Stone nog een beetje te fatsoeneren. De schimmelkleren zijn gewassen, maar het weer zat goed in mijn nette kleren, dus die moesten de kliko in (auw).

En dat matras? Dat brachten die meneer en ik heel rustig naar ‘het hok’ om het weg te gooien. Grapjes makend, dat wel. Want als je hele inboedel verzuipt en je met een wildvreemde de boel moet sorteren en overpakken, gaat dat niet zonder overcompenseren. De hoofdpijn kwam dezelfde avond nog, toen ik bij mijn ouders zat, tussen mijn stapels geredde boeken. Boeken die dus nooit meer in opslag gaan.

Tien dagen en viereneenhalf uur

In december 2017 was ik in Noorwegen en kocht een breiboek: KlompeLOMPE. Strikk året rundt. De man achter de kassa nam het van me aan en begon het in te pakken. ‘Eigenlijk is het voor mezelf,’ zei ik snel.

Hij vertrok geen spier maar ging rustig door met inpakken. ‘Ja,’ zei hij. ‘Het is jouw cadeautje voor jezelf. Je mag het uitpakken over … tien dagen en viereneenhalf uur.’

Kerstavond opende ik het ingepakte boek. Wat een ontzettend leuke attentie van mezelf.

Zie de site ook maar zo. Het is een cadeautje, dat nog ingepakt is. Begin juni pakken we het samen uit.