Fitter met huishoudfolie

Vlak voor de zomer naar de fitness gaan is een beetje als eind januari naar de fitness gaan. Vrouwen klampen zich vast aan de cardioapparaten en mannen staan in de rij om te kunnen bankdrukken.

‘Ze zijn er weer’, kondigde dr. I laatst vrolijk aan. Met ‘ze’ bedoelde hij de Mensen met Goede Voornemens, die met een uitgedraaid schema’tje door de fitness van apparaat naar apparaat dwalen. Maar hij bedoelde ook de Better Belly-mensen. Lees verder >

Een pleidooi voor de winterslaap

Na Kerst had ik twee lange weken vrij. Ik keek er zo naar uit en het was een heerlijke vakantie. Eindelijk weer eens samen met dr. I vrij, want dat is het afgelopen jaar niet vaak voorgekomen. Om eerlijk te zijn ben ik eigenlijk nog helemaal niet klaar met die vakantie. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik hoor dat meer mensen moeite hebben met acclimatiseren na Kerst en Oud- en Nieuw. We verzinnen zelfs de ‘Blue Monday’ (of veel leuker: deprimaandag), de meest depressieve maandag van het jaar. Lees verder >

Hoe je afscheid neemt van een bloemetjeslaken

Ik heb weggooieritus. Niets dat van mij is, ontsnapt aan mijn opruimwoede. Nou ja, bijna niets. Een dekbedovertrek dat ik op mijn achttiende kreeg toen ik het huis uitging, was lange tijd veilig. Het is niet heel bijzonder, maar ik gebruik het al twaalf jaar. Oké, en stiekem vind ik het nog steeds mooi. Het is maar gewoon een HEMA-dingetje, erg roze, met een kersenbloesemprintje. Lees verder >

nelske verbaas blog

Filerijden: een nutteloze maar onvermijdelijke exercitie

Een aantal van mijn collega’s stond laatst superlang in de file naar Den Haag. Ze vonden het verschrikkelijk. Ik ben het helemaal met ze eens, er is niks dat filerijden tot een feest maakt. Weet je ook eens hoe mijn donderdag voelt, dacht ik stiekem.

Eigenlijk vind ik autorijden al geen feest en in de file rijden is gewoon nog drie keer zo erg. En saai. Je uitzicht is een rode zee van remlichten. Heel soms zit er een verveelde forens achter je die zijn neus leeg baggert; dat vind ik dan wel weer grappig. Vooral als het een bestuurder van een dikke leasebak is. Lees meer >

nelske verbaas blog

Een kijkje achter de voordeur

Vroeger dacht ik: als ik ergens mijn handen niet aan ga branden, dan is het wel een man met een kind. Maar (en wat een verrassing) dat was dus precies wat ik wél deed. Al snel volgde mijn eerste negatieve ervaring met het hebben van een bonuskind. Ik kende B nog maar net toen we op een kindvriendelijk uitje van dr. I’s werk waren. ‘Leuk hè, een beetje moeder spelen’, zei een vrouw met een zelfgenoegzaam lachje toen dr. I even weg was. Ik was met stomheid geslagen. Ik speelde namelijk helemaal niet voor moeder en bovendien, wat had zij er nou mee te maken? Lees verder >

nelske verbaas blog koffie

Nooit meer Schorriemorrie City

Goede voornemens horen bij het nieuwe jaar, maar ik heb ze nu alvast. Ik ga namelijk een nieuwe periode in: ik zal Den Haag in mijn hoofd niet langer ‘Schorriemorrie City’ noemen. Ik zal vaker gebruikmaken van de voorzieningen van de stad en minder vaak denken ‘woonde ik maar ergens anders’. Ik beloof plechtig dat ik vaker van die tentjes (met gratis WiFi) op zal zoeken waar ze figuurtjes in het schuim van je latte maken. Lees verder >