nelske verbaas blog

Filerijden: een nutteloze maar onvermijdelijke exercitie

Een aantal van mijn collega’s stond laatst superlang in de file naar Den Haag. Ze vonden het verschrikkelijk. Ik ben het helemaal met ze eens, er is niks dat filerijden tot een feest maakt. Weet je ook eens hoe mijn donderdag voelt, dacht ik stiekem.

Eigenlijk vind ik autorijden al geen feest en in de file rijden is gewoon nog drie keer zo erg. En saai. Je uitzicht is een rode zee van remlichten. Heel soms zit er een verveelde forens achter je die zijn neus leeg baggert; dat vind ik dan wel weer grappig. Vooral als het een bestuurder van een dikke leasebak is. Lees meer >

nelske verbaas blog

Een kijkje achter de voordeur

Vroeger dacht ik: als ik ergens mijn handen niet aan ga branden, dan is het wel een man met een kind. Maar (en wat een verrassing) dat was dus precies wat ik wél deed. Al snel volgde mijn eerste negatieve ervaring met het hebben van een bonuskind. Ik kende B nog maar net toen we op een kindvriendelijk uitje van dr. I’s werk waren. ‘Leuk hè, een beetje moeder spelen’, zei een vrouw met een zelfgenoegzaam lachje toen dr. I even weg was. Ik was met stomheid geslagen. Ik speelde namelijk helemaal niet voor moeder en bovendien, wat had zij er nou mee te maken? Lees verder >

nelske verbaas blog koffie

Nooit meer Schorriemorrie City

Goede voornemens horen bij het nieuwe jaar, maar ik heb ze nu alvast. Ik ga namelijk een nieuwe periode in: ik zal Den Haag in mijn hoofd niet langer ‘Schorriemorrie City’ noemen. Ik zal vaker gebruikmaken van de voorzieningen van de stad en minder vaak denken ‘woonde ik maar ergens anders’. Ik beloof plechtig dat ik vaker van die tentjes (met gratis WiFi) op zal zoeken waar ze figuurtjes in het schuim van je latte maken. Lees verder >

nelske verbaas

Line dance

Reis jij wel eens met de trein in de spits? Als je niet instapt bij een kopstation, of als je op het laatste nippertje toch nog de trein in springt, loop je de kans dat je moet staan in plaats van mag zitten. Dat geeft je overigens geen recht om te mopperen, want je koopt een vervoersbewijs. Laatst had ik het geluk dat ik een klapstoeltje had in een sprinter. Een station verder op stroomde de sprinter vol. Ik wilde nog gaan staan voor een oudere mevrouw, maar ze elleboogde zich een weg naar de ‘echte’ stoelen. Lees verder >

nelske verbaas blog

Schoenen

Ken je dat? Je loopt stad en land af voor een nieuw paar schoenen, en je kunt nergens iets vinden dat echt leuk is (of past). Uiteindelijk blijkt dat je het beste paar zo’n vijf uur geleden aan hebt gehad, bij de eerste winkel waar je naar binnen liep. Specifieker: het was het eerste paar schoenen dat je paste.

Zo ging het vaak toen ik jong was en mijn arme moeder winkel in, winkel uit liep met me. Tegenwoordig ben ik het na twee winkels zo zat, dat ik mezelf trakteer op een uitje boekenwinkel. Eventjes iets leuks doen. Lees verder >

nelske verbaas blog